Karpaty stanowią jeden z najważniejszych i najbardziej zróżnicowanych systemów górskich Europy Środkowo-Wschodniej. Tworzą rozległy łuk o długości ponad 1300 kilometrów, ciągnący się od okolic Wiednia po dolinę Dunaju w Rumunii. W sensie fizycznogeograficznym są górami młodymi, ukształtowanymi w wyniku alpejskich ruchów górotwórczych, a ich budowa i rzeźba terenu wykazują znaczną zmienność regionalną.
W obrębie Karpat wyróżnia się kilka wielkich jednostek strukturalnych, z których dla niniejszego projektu kluczowe znaczenie mają Karpaty Zewnętrzne, nazywane również Karpatami fliszowymi. To właśnie one obejmują obszar określany tradycyjnie mianem Beskidów. Charakteryzują się one budową z naprzemianległych warstw piaskowców, łupków i iłowców (tzw. fliszu karpackiego), co znajduje odzwierciedlenie w ich łagodnej, wydłużonej rzeźbie, długich grzbietach oraz szerokich dolinach.
Termin „Beskidy" ma charakter historyczno-geograficzny i nie odnosi się do jednego, jednorodnego pasma górskiego, lecz do zespołu pasm i mezoregionów tworzących północną część Karpat Zewnętrznych. W zależności od przyjętej regionalizacji wyróżnia się m.in. Beskidy Zachodnie, Środkowe i Wschodnie, a w ich obrębie liczne pasma, pogórza oraz obniżenia śródgórskie. Granice tych jednostek nie zawsze są ostre w terenie i bywają przedmiotem dyskusji naukowych, co dodatkowo podkreśla złożoność beskidzkiego krajobrazu.
Projekt „Beskidzki Włóczykij" opiera się na świadomym wyborze szczytów położonych w obrębie Beskidów sensu stricto, rozumianych jako część Karpat Zewnętrznych, a także na wybranych pogórzach i obniżeniach śródgórskich, które pozostają z nimi w ścisłym związku geomorfologicznym. Przy doborze tras i wzniesień uwzględniono aktualny stan wiedzy geograficznej, regionalizacje fizycznogeograficzne oraz doświadczenie terenowe autorów projektu.
Wędrówka „włóczykijowa" nie polega na mechanicznym zdobywaniu najwyższych kulminacji poszczególnych pasm. Jej istotą jest poznawanie struktury Beskidów poprzez ruch w terenie — przechodzenie grzbietów, zaglądanie w boczne doliny, odkrywanie stref przejściowych pomiędzy górami a pogórzami. To właśnie tam najpełniej widoczna jest specyfika Karpat fliszowych: ich ciągłość, zmienność i silny związek z krajobrazem kulturowym pogranicza.
„Beskidzki Włóczykij" jest zatem propozycją wędrówki opartej na geografii i doświadczeniu, a nie wyłącznie na statystyce wysokości. Stanowi zaproszenie do poznawania Beskidów jako systemu górskiego o wewnętrznej logice, w którym każdy szczyt — nawet ten mniej znany — ma swoje miejsce i znaczenie w większej całości.
Projekt „Beskidzki Włóczykij" ma charakter autorski i krajoznawczo-poznawczy. Jego celem nie jest ścisłe odtworzenie granic jednostek fizycznogeograficznych w sensie akademickim, lecz stworzenie spójnej koncepcji wędrówki przez góry Europy Środkowo-Wschodniej, opartej na doświadczeniu terenowym, ciągłości krajobrazowej oraz wspólnym dziedzictwie przyrodniczo-kulturowym regionu.
Z tego względu zestawienie szczytów obejmuje przede wszystkim Beskidy sensu stricto — rozumiane jako część Karpat Zewnętrznych — a także wybrane pogórza i jednostki przejściowe, tradycyjnie związane z obszarem beskidzkim. W części ukraińskiej wykazu świadomie uwzględniono również pasma Karpat Wewnętrznych, stanowiące naturalne, krajobrazowe i kulturowe przedłużenie beskidzkiego świata.
Dobór szczytów podporządkowany został idei włóczykijstwa — wędrowania poza głównymi trasami, odkrywania mniej znanych miejsc, grzbietów i kulminacji, często pomijanych w klasycznych zestawieniach turystycznych. Projekt nie aspiruje do miana „korony" w sensie sportowym, lecz stanowi zaproszenie do pogłębionego poznawania gór poprzez ruch w terenie, czas i osobiste doświadczenie.